Ազգային փոքրամասնությունների համայնքներին հետաքրքիր ծրագիր էր առաջարկվել։ Հայաստանում բնակվող համայնքներից յուրաքանչյուրը պետք է հայկական հեքիաթ թարգմաներ իր ազգային լեզվով։ Դա հայ գրող Տիգրան Նիկողոսյանի «Ծաղկած ծառի հեքիաթն» է։ Մենք այն թարգմանեցինք ռուսերեն և եբրայերեն։ Եբրայերեն թարգմանության հարցում, ինչպես միշտ, օգնեց Մարինա Արմաղանյանը։ Ներկայացնում ենք բոլոր երեք տարբերակները (կրճատված)։

Տիգրան Նիկողոսյան. Ծաղկած ծառի հեքիաթը

ՀՀ ժողովրդական նկարիչ Հրանտ Թադևոսյանին

Պապիկը նստած էր այգու մոտ, երբ փոքրիկ աղջիկը հարցրեց, թե ինչու են ծառերը ծաղկում։ Պապը պատասխանեց, որ ամեն ծառ մի մարդ է, որ երբեմն ապրել է մեզ մոտ, և ծաղիկները անավարտ հեքիաթներ են, որոնք մենք չենք լսել։ Նա ասաց, որ ծառերը կարող են խոսել, բայց միայն նրանք, ովքեր գիտեն ծառերի լեզուն։ Դե, պապը մի քանի օր մտածեց, իբրև թե հիշելով դեղձենու չորացած ծառը, որը գեղեցիկ ծաղկում էր, բայց այդ գարունը չէր հասցրել իր հեքիաթը պատմել։ Ավագ տղան ցանկացավ սովորել լսել ծառերին։ Պապը մտածեց, որ ծաղիկները թողնելուց հետո, նրանք կհասցնեն պատմել իրենց անավարտ հեքիաթը մի այլ բնորոշ լեզվով։ Շուտով, նա զգուշորեն հեռացրեց այդ ծառը, դրա չորացած ճյուղերը կուտակելով, որ մի օր դրանք վառվեն, և իրենց պատմությունը կտարածեն դաշտում։

Ռուսերեն թարգմանությունը

Посвящается народному художнику Армении Гранту Тадевосяну

— Дедушка, — захлопала в ладоши маленькая девочка, — давай быстрее вытащим санки! Она увидела, как деревья в саду побелели за ночь.

— Иди, одевайся, — сказал дедушка, — зима ушла, теперь весна, деревья расцвели.

— Почему деревья цветут, дедушка? — спросила девочка.

— Каждое дерево — это человек, который когда-то жил рядом с нами, — ответил дедушка. — А цветы на дереве — это сказка, которую не все могут понять.

Каждую весну деревья развешивают свои сказки на ветвях. Люди, не успевшие рассказать свои истории, передают их через цветы.

— А деревья могут говорить? — удивился мальчик.

— Могут, — сказал дедушка. — Но только те, кто знает язык деревьев, могут их понять.

Дедушка вспоминал старое персиковое дерево, которое каждый год украшало сад фиолетовыми цветами. Он не хотел, чтобы внуки помнили его последний весенний цветок.

— Я хочу научиться понимать деревья, — сказал старший брат девочки.

Дедушка думал о том, что через несколько дней белые лепестки опадут на землю, а пчёлы будут слушать сказки цветов.

Он знал, что один старый садовник когда-то услышит разговор дерева, но прежде чем он уйдёт, успеет рассказать внуку о самом важном.

После этого дедушка отнёс засохшее дерево, которое когда-то было красивым, и положил его на кучу обрезанных веток. Оно станет топливом для зимы.

Жаль только, что никто так и не узнает, что с того дня из мира безвозвратно исчезнет одна красивая, незавершённая сказка…

2021 г.

Եբրայերեն թարգմանությունը

Հրապարակվել է «Մագեն Դավիթ» թերթի № 4 (256) համարում, 2025 թ. ապրիլ։